Obsesja?

Staram się myśleć pozytywnie. Nie przejmowac się. Zająć sie czymkolwiek. Byle tylko nie myśleć o piątkowej wizycie u gina i o dziecku. I czy uda mi się, dzięki wzmmocnieniu farmakologicznemu, znieść jajo? Bo do cholery, jak robić dziecko, jak nie ma z czego? I czy ja znowu tak dużo żądam, prosząc o chociaż tę jedną normalną owulację od niemal roku?
Czy to już jest obsesja na temat własnej nie-płodności?