3 DPO

Temperaturka nadal nie spada, wręcz przeciwnie dzisiaj jeszcze o trzy malutkie kreseczki się podniosła. To dobrze, czy źle? A może to najzupełniej normalne? Tak samo jak ciągła świadomość posiadania jajników. Wciąż mi przypominają delikatnymi skurczami lub kłóciem, że tam są. I jeszcze to, że jem swój ulubiony serek od rana i wciąż nie mogę go skończyć, bo jakoś nie ma smaku, więc sie z nim męczę już 5 godzinę, bo przecież muszę zjeść drugie śniadanie. Dla Diamencika. Zresztą w ogóle odkąd zaczęłam starania, wyjątkowo dobrze się prowadzę. Staram się jeść śniadania przez wyjściem do pracy (choć nigdy mi się to wcześniej nie zdarzało), Kociak robi mi bułeczkę na drugie śniadanie (którego nie jadałam od czasów przedszkola), a obiad jest teraz moim trzecim, a nie jak dotąd pierwszym i jedynym posiłkiem w ciągu dnia.
Więc może to już? A może po prostu tak bardzo chcę, żeby to się stało, że sobie wmawiam, że coś jest inaczej niż zwykle?
No, ale przecież były cztery piękne pęcherzyki, każdy ponad 20 mm. I przy założeniu, że wszystkie pękły (a tak być chyba powinno, skoro dostałam na to zastrzyk) to nasze szanse powinny czterokrotnie wzrosnąć. Co oznacza, że jeżeli chłopaki nie zawiodły, to było niemal 100% szansy.
Jezuuu, jak ten czas sie wlecze! Czy nie mógłaby już dzisiaj być sobota 28 stycznia???