Nowa praca???

To już takie moje cholerne szczęście. Jak zdążyłam w poprzedniej firmie podpisać kolejną – po próbnej – umowę o pracę, zadzwonił mój eksszef nr 1 i zaproponował pracę. Na warunkach mi znanych, czyli świetnie płatnych, za to bez żadnej stabilizacji (umowy tylko i wyłącznie okresowe, w jego kolejnych firmach powstających jak grzyby po deszczu). Podziękowałam za propozycję i jej nie przyjęłam.
Jak pracowałam u eksszefa nr 1, zadzwonił eksszef nr 2 z jeszcze wcześniejszej pracy i zapropował małą kasę, za to stabilizację i święty spokój. Postąpiłam jak wyżej.
Jak pół roku temu na gwałt szukałam pracy – to oczywiście do żadnego z nich nie zadzwoniłam. O nie, tego zabraniała mi moja duma! Mimo perspektywy oglądania na koncie po wiek wieków tylko kwot poprzedzanych olbrzymimi minusami. Sama szukałam pracy, na własną rękę. I znalazłam.
I jak pracuję tu już czwarty miesiąc, i jak dwa tygodnie temu potwierdziłam w szczerej wierze, że pracować tu chcę, i jak potwierdzono mi, że mnie też tu chcą, i jak mi przedłuzono umowę na czas nieokreślony (jak to słowo pięknie brzmi swoja drogą), i jak zaproponowano mi tu podwyżkę (może nie za dużą, ale jednak nieadekwatną do ilości pracy), to własnie teraz, a nie np miesiąc temu zadzwonił eksszef nr 2. Oczywiście z propozycją pracy. Oczywiście za lepsze pieniądze, oczywiście w firmie, która istnieć będzie jak mnie na tym świecie już nie będzie, oczywiście z bezpośrednią podległością pod niego, oczywiście na w miarę niezależnym stanowisku. I ja oczywiście nie wiem co zrobić.
Bo: polubiłam już tą pracę, bo się przyzwyczaiłam zarówno do niej, jak i do tego, że nie muszę już korzystać ze środków komunikacji miejskiej tylko jeżdżę sobie wygodnie z Kociakiem, w sumie nie zarabiam tak znowu najgorzej (w każdym bądź razie na waciki mi starcza, na utrzymanie i zapewnienie spokojnego rozwoju przyszłego mego dziecięcia również), mam stanowisko jakie chciałam (mogłam je sobie sama zredagować), mam stabilizację (szef został sprawdzony pod tym względem jeszcze zanim zaczęłam pracę u niego), szef jak ma zły humor to go na mnie nie odreagowuje. A przede wszystkim, bo nie lubię stawiać siebie i ludzi, z którymi współpracuję w takiej sytuacji, nie lubię robić z gęby cholewy najpierw twierdząc, że to praca właśnie dla mnie, a teraz twierdząc, że chcę ją zmienić itp itd
I co ja mam zrobić? Mam tylko dwie godziny na zastanowienie, choć wiem, że każde wyjście, które wybiorę jest niesatysfakcjonujące.
Ehhh…….. ja to naprawdę mam problemy. A tyle ludzi byłoby zadowolonych, gdyby miało jakąkolwiek pracę, a ja?….