Moja słodka pięciolatka

…

Zerwałam wczoraj starsze dziecię z samego rana, ubrałam, zapchałam bułką i wsadziłam w pociąg na pól godziny. A potem na kolejna niemal godzinę w autobus. Po to, by się dowiedzieć, że wizyty mi sie pomyliły i miałam się stawić u surdologopedy w środę. Wynagradzając dziecięciu wycieczkę w ponad 30st bez grama wiatru, zapchałam dziecię lodem, wsadziłam na niemal godzinę w autobus, potem na pól godziny w pociąg i po spacerku 30 minutowym byłysmy z powrotem w domu.
Dzisiaj operację powtórzyłam. Z tym, że wizyta się odbyła, a przy okazji dostałam do ręki wyniki tomografii (które mi kompletnie nic nie mówią – nawet, gdy się wspomagam wujkiem google)
Ze zmęczenia padłam z synem na drzemke i spałam 3 godziny.
Jutro znowu wycieczka do Międzylesia. Tym razem z dziecięciem młodszym. Nie wiem, czy bardziej się boję, czy bardziej chcę już wiedzieć, kie licho zepsuło mi syna. Stawiałabym jednak (chyba?) na chęć poznania.

….

Najcięższy tydzień w moim życiu. A w kazdym bądź razie jeden z najcięższych. Praca, wizyta Eli u laryngologa (i przesunięcie decyzji o usunięciu migdałka na wrzesień, kiedy to znowu na oddział i znowu endoskopia), wizyta Eli u audiologa i badania, które potwierdziły osłabienie słuchu młodej, skierowanie do Polskiego Związku Głuchych bądź innej fundacji, która zapewniłaby Eli surdologopedę, a w piątek wyczekiwana przez ostanie niemal 2 miesiące andio-tomografia Pawełka w znieczuleniu ogólnym. Zmęczona jestem. Bardzo.
W sobotę odreagowywalismy na basenie – Jezuuuuu, cudnie było!!!! Ciepła woda, słońce, trochę trawy w cieniu krzaków i czwórka roześmianych dzieciaków nie chcących wyjść z wody nawet wtedy, gdy usta już zsiniały a wargi drżały





A jutro pierwsza wizyta z Elą u nowego logopedy i – mam nadzieję – wyniki tomografi Pawła. Strach miesza mi się z nadzieją na wyjasnienie przyczyn Pawełkowych krwawień z nosa.

...

Nie do końca wiem, czym teraz żyję. Po odebraniu Pawła morfologii, która zanotowała minimalny, ale jednak wzrost, oddycham trochę lżej głębiej. Niewiele jest rzeczy, na których mogę się skupić - poza Pawła tomografią (za niespełna 2 tygodnie), kontrolą Eli migdała i decyzją, czy go tniemy (za tydzień), sprzedażą mieszkania po teściach (na dniach mam nadzieję :-))
Ostatni tydzień był maratonem. Zaproszenia na Eli i Weroniki (przedszkolnej przyjaciółki) urodziny zrobiła Aga P., równiez ona - zorganizowała maluchom pięć milionów atrakcji już w trakcie samej imprezy (i doprawdy mega szacunek dla dziewczyn za ogarnięcie ponad dwudziestki dzieciaków w wieku 1,5-7 lat tak, by przez 4 godziny nie było ani jednej awantury, ani jednych łez i ani jednej przepychanki :-) a maluchy nie nudziły się i miały mnóstwo frajdy).
Za to stroną żywieniową zajęłyśmy się same z mamą Weronki. Stresa miałam ogromnego, bo zadowolenie gustów 40 czy 50 osób jest wyzwaniem. No ale chyba się udało :-) I nawet tort zrobiony przeze mnie i Kociaka dla Eli był wyjściowy :-)))))
A teraz czekam z niecierpliwością na foty Asi :-)
I gdy się w nocy obudziłam i nie mogłam spać, to dziękowałam Bogu, losowi za ludzi, którzy mnie otaczają, za ich pasje, serdeczność, zaraźliwą energię. Za to, że się spotkalismy. I za to, że moja córka już teraz tworzy takie relacje i że jej "ulubione koleżanki" to naprawę fajne dziewczynki. Na dodatek mające sympatycznych rodziców, co nie jest bez znaczenia, gdy młoda zaprasza dziewczynki do nas ;-)

….

Miałam w zamiarze napisać krótki pean o najwspanialszych dzieciach pod słońcem. Moich, gdyby ktoś miał jakiekolwiek wątpliwości O tym, że kocham ich usmiechy, radosna paplaninę Eli, zapewnienia Pawła, ze „ja jestem DUZIIIII, mamooo” mieszane najczęściej z oburzeniem, gdy krokolwiek ośmieli się zasugerować cokolwiek innego O tym, że z każdym dniem, z każda nowa umiejętnością, z każdym krokiem zwiększającym ich samodzielność, obserwowanie ich sprawia coraz większą przyjemność. To, jak się ZE sobą bawią, jak Paweł chce spacerować za rękę, ale TYLKO z jego „Ejom”, to jak Ela lekko zgięta w biodrach z wyprostowanymi plecami i jedną dłonią miękko opartą o biodro a drugą wymachującą tuż przed twarzą brata, tłumaczy Pawłowi dlaczego jest starsza, większa, dlaczego dzieją się różne rzeczy…. To że jedząc wymieniają się ulubionymi rzeczami z talerzy głośno przy tym chichrając. Albo drą japy, gdy jedno drugiemu podkradnie ukochanego ogórka, pomidora, brokuła czy mięcho.
I jak się wtulają wieczorem pod moje pachy a ich miekkie włosy łaskocza usta, gdy całuję główki.
To miałam opisać, że mam najfajniejsze dzieci na świecie. Ale najpierw Paweł zrobił pobudkę o 3,30 zlany po same pachy, drąc sie przy tym, nie wiem, czy o to, że się zsika, to dlatego, że krew lała się strumieniem z nosa. A lała się tym intensywniej, im głośniej się darł i nie dawał uspokoić. Jak już w końcu udało się go obmyć, przebrać, zatamować krwawienie i odłożyć do łóżka, to świtało. A jak świta, to te cholery, ptaszydła, zaczynają drzeć japy. Nie żebym nie kochała śpiewu ptaków, nie nie. Ja go uwielbiam. Ale zdecydowanie nie wtedy, gdy zaczyna świtać, dziecko nie śpi, a ja liczę skrzętnie w głowie, czy jest jeszcze szansa, bym na choć godzinę przydrzemała. No ale wracając do Pawła, odłozony do łóżka usnął. Po 2 godzinach. A ja razem z nim. A chwilę potem wstała Ela do przedszkola i zrobiła afere, ze ona chciała sukienkeeeeeeeeeeee, nie spodnieeeeeeee. I bluzke z krótkim rękaweeeeeeeeemmmmmm…… Starannie wystudiowana cierpliwość w głosie ojca dzieciom słyszałam jak drzy, napina się i jeszcze chwila prysnie, jak bańka mydlana. Dwa jaski na własnej głowie, do tego kołdra i próbuję nie myśleć, że jest jasno i prawdopodobnie nie uda mi się już przysnąć. Bilans snu matki dwójki nie-niemowlaków – 4-4,5 godziny. O co najmniej 4 za mało, by radosnie powitać buiry i deszczowy dzień
O 10 wstał Pan Syn, by pare minut potem zacząć
- ja ciaułem autoooooo!!!
- ciaułem blać tejefooooooonnn!!! (chciałem odebrać teledon)
- piciuuuu ciaułeeemmmm… nie siocku, sioćku nie luuuubiiiiimmmmm
- mamy nie kocham! Taty ciaułeeeeemm! Taaaaaaaa-taaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Ciaułem tatyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy
I doprawdy, gdybyz istniała szansa, że jak go wystawię za drzwi, to przez 5 minut nie będę słyszała „ja ciaułem – ja nie ciaułem”, to zrobiłabym to. Tylko drzwi, cholera, mam za mało wyczszone
Wszystkiego najlepszego, moje jęczydełka Szczerych przyjaciół i zyczliwych ludzi wokół siebie Wam zyczę :*

Ela szczerbolek :-)

No i sie stało W nocy, przez nikogo nie zauwazona, cichaczem wylazła dolna lewa jedynka. Po uciekinierce ślad zaginął. Podejrzenie padło na wróżlę – zębuszkę. Na miejscu zbrodni znaleziono dowody jej obecności w postaci 5 zł pod posuszką (nasza znajoma i jednocześnie dentyska maluchów szepnęła, ze taka stawka obowiązuje na mieście )
Dziecię nie bardzo znające wartośc 5 złotych zapytane co może kupić usłyszało, ze za 3 takie pieniążki chomika zhu-zhu, za 10 barbie, a z atego co ma 2 jajka z niepodzianką, czekoladę lub 2 do 3 batoników. Bez chwili namysłu dziecko wybrało 3 batoniki, które sprawiedliwie (i bez niczyich podpowiedzi) podzieliło pomiędzy siebie, brata i rodziców. Bardzo mnie tym zaskoczyła

…

Ela od 2 tygodni mówi, że ja ząb boli. Prawa dolna jedynka. Wczoraj rano wyjaśniło się dlaczego – ząbek się rusza Całkiem konkretnie Że mówiła, że ją boli (no składnia cudna), to podeszłysmy do denstystki – ruszają się wszystkie jedynki, więc lada chwila będziemy mieć szczerbolka
(mam wrażenie, że czas pędzi jak szalony, że gdzies płata mi psikusa i każdej nocy zmienia moją małą dziewczynkę w dorastającą w zastraszającym tempie kobietkę)
Wracamy z przedszkola na rowerach. A raczej jedzie Ela, za nią delikatnie z tyłu popyla Paweł na swojej biegówce, potem długo długo nic i w końcu mój język na brodzie i ja.
- Mamoooo, mamooo patrz ja jade na stojoncoooooooo!!!!
I faktycznie pupa w górze, nogi pedałują, a na twarzy skupienie okraszone dumą
Moja mała duża dziewczynka….
***
Ela na dzień dziecka zażyczyła sobie rolki. Obiecałam, że jeżeli opanuje bezproblemowo hulajnogę dla każdej z nóg oraz rower bez bocznych kółek, to rolki będą. Nie mam pomysłu, co kupić Pawłowi?