Nowy cykl

Miało być dzisiaj o przyjaźni. Nie tej szczęśliwej, pełnej wzajemnego zaufania, ale tej zdradzonej. I o tym, jak bardzo potrafi zranić osoba, o której przez ponad 20 lat się myślało: mój Przyjaciel. Z którym się razem cieszyło i płakało, przeżywało każdy dzień życia.
Ale napiszę, że jak zwykle mój organizm zrobił sobie ze mnie żarty. Okres przyszedł z 1-dniowym opóźnieniem, co oznacza, że najprawdopodobniej z iui w tym cyklu nici. Choć może jest to znak, że dzieci powinny być ze spontanicznej radosnej miłości, a nie z wyliczania każdego kolejnego dnia.
Tylko jak tu nie liczyć kolejnych dni cyklu, żyjąc od pigułki do pigułki – aż do 70tej. I od usg do usg. Bez tego niestety u nas dziecka nie będzie.
Wczoraj pierwszy raz pomyślałam, że jestem już tym wszystkim cholrnie zmęczona. Łykanie kolejnych hormonów powoduje u mnie nienaturalna płaczliwość. Wcześniej NIGDY nie zdarzyło mi się płakać na filmie. Teraz zalewam się łzami, że ktoś mało mi znany nie żyje, że on ja tak bardzo w tym filmie kocha, a ona jego nie, że inny on ją zostawił inną ją dla kolejnej innej, a ona go tak kochała.
Butelka ulubionego wina po obiedzie + wspomnienie JPII = opuchnięte oczy.
Jestem zmęczona.